Nader rzadko zdarza się by muzyka współczesna dostarczała prawdziwych wzruszeń i emocji. Istnieje tu bowiem bariera nieuchwytnego dla nas eksperymentu; jakże często podejmowane li tylko dla …eksperymentu. Są jednak i inne dzieła, opatrzone swoistym pomostem, między naszą, zawsze usposobioną tradycyjnie, wrażliwością, a tym co nowe, nieznane, obce.
Utalentowany pianista Jan Fryderyk Dobrowolski jest bezsprzecznie rzecznikiem awangardy, ale jakże swoiście przez niego pojętej. W swoich założeniach daleki jest od deklaratywnego, tak typowego dla luminarzy współczesności, programowego pustosłowia. „Chcę osiągnąć więź z tymi, którzy odbierają muzykę w sposób tradycyjny. Słuchacz w percepcji jest przecież zdeterminowany tym co już zostało stworzone. Mimo że operuję materiałem nowym, nie mogę wyrzec się tego co było, byłoby to oszukiwanie samego siebie. Staram się żeby w muzyce którą tworzę być w zgodzie ze słuchaczem i z samym sobą.”
U podstaw stylu pianisty leży bezsprzecznie brawurowa technika, wszechstronne rzec można opanowanie i wyczucie instrumentu, odniesione do wzorców, mistrzów pianistycznej klasyki. Jednakowoż związek z tradycją jest pełniejszy. Odnajdujemy tu ślady skriabinowskiej narracji i ravelowskiej akordyki, reminiscencje romantycznych miniatur Chopina, sugestywne eksponowanie lirycznej, iście słowiańskiej kontemplacji. Ów związek to także dramaturgiczny i formalny sposób kreacji utworów. Nie bez znaczenia jest tu fakt, iż artysta jest z wykształcenia architektem. Tu leży przyczyna, wykształconej na kanwie tej ścisłej dziedziny właściwości - naturalnego poczucia formy. Mimo że mamy do czynienia z muzyką w pełni improwizowaną, jest ona cudownie zorganizowana. Każdy z utworów nosi na sobie piętno formalnego majstersztyku, tworzonego jakby w skrupulatnej, iście matematycznie dokładnej, pracy kompozytorskiej. A oto i inny ukłon w stronę architektury, zapożyczenia jej nomenklatury w nazewnictwie utworów. Wszak tytuł zawartej na płycie suity opatrzony jest nazwą „Akropolis”, a jej poszczególne części to „Propyleo”, „Erechtheion”, „Parthenon”.
Sięgnijmy teraz do drugiego, nowego oblicza stylu pianisty. Jego ogromna wyobraźnia muzyczna, poczucie kolorystyki pozwala mu adaptować do swojej muzyki szeroki wachlarz współczesnego tworzywa. Ale nie jest najważniejsze, że artysta czerpie „garściami” z arsenału meliki i harmoniki współczesnej awangardy, nie jest istotne, iż nieobce mu są materiałowo-stylistyczne koncepcje free jazzu, zwłaszcza Cecila Taylora. Ważne jest jakiemu celowi służy użycie tych środków, co z zastosowania ich wynika. Mianowicie służą one tworzeniu tych nowych jakości wyrazowych, które odzwierciedlają świadomość człowieka współczesnego, jego uwikłania w skomplikowany konglomerat zdarzeń dzisiejszego życia.
Jan Dobrowolski rozpoczął od muzykowania w jazzowych klubach kraju. Zwiastunem przyszłych sukcesów stal się uhonorowany nagrodą udział w krajowym festiwalu „Jazz nad Odrą” w 1970 roku, oraz występ na warszawskim „Jazz Jamboree”, Zagraniczne wojaże rozpoczął w 1971 r. od koncertów w Oslo, w Art Center podczas wystawy dzieł P. Picassa i w czasie Dni Kultury Polskiej. W czasie pobytu w Oslo nagrał szereg audycji dla radia norweskiego. Zaraz potem występował w Palais de Beaux Art w Brukseli. Pobyt w Belgii połączony był również z nagraniami radiowymi. Dalsza droga sukcesów wiedzie poprzez udział w Międzynarodowym Festiwalu Jazzowym w Montreux następnie uhonorowany wyróżnieniem udział w New Jazz Meeting w Altenie. Pobyt w Altenie uwieńczony został nagraniem pierwszej płyty. Rok 1972 przynosi największe osiągnięcia w dotychczasowej krótkiej ale jakże błyskotliwej karierze muzyka. Otrzymuje pierwszą nagrodę w kategorii improwizacji jazzowej na festiwalu w Lyonie. W tym samym roku koncertuje w Oslo, Paryżu, Sztokholmie, Amsterdamie, w klubach jazzowych NRF nagrywa audycje w radio Hilversum. Na początku 1973 roku nagrywa płytę w kraju.
M. Wieroński
Jan Fryderyk Dobrowolski – The Art of Improvisation
Polskie Nagrania Muza, SXL 0951 / 1973
Tracklist
Acropolis
a1. Propylea (Temple of Nike Apteros)
a2. Erechtheion (Old Temple of Ante)
a3. Parthenon (Foundation of Parthenon Commenced by Cimon)
b1. Peristyles
b2. Tepidarium
b3. Laconicum
All composed by Jan Fryderyk Dobrowolski.
Personnel:
Jan Fryderyk Dobrowolski: piano
Bronisław Suchanek, Jacek Bednarek: double bass (side A)
Jerzy Woźniak, Józef Gawrych, Kazimierz Jonkisz: percussion (side A)
Recorded by Zofia Gajewska & Jacek Złotkowski.
Made in Poland
65 zł
FLACzki-tracki, photos . . 188.8 MB (3% data repair) ®
