V/A – Jazz nad Odrą '77 (Laureaci) [1977]

   

ŚWIADECTWO DOJRZAŁOŚCI (Warszawa).

Krzysztof Orłowski - fortepian elektr., Szczepan Dudek - saksofony, Dariusz Kozakiewicz - gitara, Marek Bruślik - gitara basowa, leader, Wojciech Morawski - perkusja, Wojciech Kowalewski - instrumenty perkusyjne.

Grupa powstała w Nowy Rok 1977, czyli podczas tegorocznego festiwalu liczyła sobie niespełna trzy miesiące. W jej skład wchodzą jednak muzycy o sporym stażu w zespołach różnego typu: Marek Bruślik poprzednio grał ze Zbigniewem Namysłowskim, Krzysztofem Sadowskim i zespołem NOVI, Krzysztof Orłowski to były flecista Big-bandu Wrocław, Dariusz Kozakiewicz pracował z zespołem TEST, Wojciech Morawski współpracował z zespołem NOVI, Szczepan Dudek grywał w różnych zespołach za granicą.

Muzyka, jaką prezentuje Świadectwo Dojrzałości to jazz-rock grany w sposób bardzo staranny, dopracowany. Partie improwizowane podporządkowane są tu ogólnym założeniom konstrukcyjnym i kolorystycznym utworów. Pierwsza nagroda zespołowa jest w dużej mierze efektem owej rzetelności i staranności w podejściu do muzyki. Oto co na ten temat mówi Marek Bruślik: „Jazz polega na tym, aby tak grać, by ludzie mogli tańczyć - noga musi chodzić. żadne tam free. Muzyka musi być zabawą. To coś takiego jak gra Brazylijczyków w piłkę nożną. Chcemy się bawić by inni też się mogli bawić. Dużo słuchamy muzyki amerykańskiej - Miles Davis, Weather Report, Jimi Hendrix. Dzieli nas od nich przepaść. U nas są muzycy, którzy potrafią dobrze grać. Ale to nie jest to. Amerykańskie podejście: mało, oszczędnie, prosto, a wychodzi z tego zabawa”. (z Biuletynu Informacyjnego Festiwalu).

MUZYCZNA SPÓŁKA AKCYJNA 1111 (Wrocław).

Janusz Konefał - gitara, leader, Mieczysław Jurecki - gitara basowa, Zbigniew Szuba - fortepian elektr., Leszek Chalimoniuk - perkusja oraz gościnnie kwartet smyczkowy: I skrzypce - Adam Stępień, II skrzypce - Zofia Balcar, altówka - Sławomir Arszyński, wiolonczela - Lidia Grzanka.

Zespół powstał we Wrocławiu w 1974 roku. W 1975 zdobył I nagrodę na III Młodzieżowym Festiwalu Muzycznym w Katowicach, dokonał szeregu nagrań radiowych, brał udział w koncertach estradowych na terenie kraju, wystąpił w krakowskich Zaduszkach Jazzowych w 1975 roku.

Muzyka prezentowana przez MSA 1111 znajduje się pod wyraźnym wpływem Weather Report. Fascynacja różnorodnością brzmień i kolorystycznymi możliwościami zelektryfikowanych instrumentów w rezultacie daje powielenie (przyznać należy - w sposób bardzo udany) wzorów już istniejących. Mało w tej muzyce dowolności, improwizacji, wszystko jest jakby z góry zaplanowane, zaaranżowane. Zespół tworzą muzycy warsztatowo sprawni, a basista Mieczysław Jurecki zwrócił na siebie uwagę jurorów, jak wynika z podziału nagród.

Utwór „Autoportret X” w konkursie festiwalowym został nagrodzony jako kompozycja.

JULIUSZ MAZUR z towarzyszeniem grupy CRASH (Wrocław).

Zdobywca I nagrody indywidualnej należy do muzyków, których umiejętności mówią same za siebie. Świetny warsztat instrumentalny, muzykalność, zdolność współgrania z innymi muzykami tak istotna w przypadku pianistów - to podstawowe cechy osobowości artystycznej Mazura. Oto fragment jego wypowiedzi: „Z polskich pianistów zdecydowanie najbliższy jest mi Karolak. A słucham przede wszystkim pianistów amerykańskich (...). Nie mam natomiast przekonania do Makowicza, może dlatego, że nigdy nie lubiłem czystej pianistyki, zdecydowanie wolę pianistę z sekcją. Doceniam go oczywiście, ale nie odpowiada mi duchowo to co on robi. Bardzo mi natomiast, jak już mówiłem, odpowiada Karolak, on gra z taką nonszalancją, widać w tym… no, dobrą szkołę po prostu. I ma takie sprawy, charakterystyczne wyłącznie dla niego”. (z Biuletynu Informacyjnego Festiwalu).

[cover note]

V/A – Jazz nad Odrą '77 (Laureaci)
Poljazz, Z-SX 0648 / 1977
Biały Kruk Czarnego Krążka / XXI płyta Klubu Płytowego PSJ

Tracklist:
a1. Świadectwo Dojrzałości - Świątynia Dumania (Wojciech Bruślik)
a2. Świadectwo Dojrzałości - Błotnik (Wojciech Bruślik)
a3. Świadectwo Dojrzałości - Aksjomat (Wojciech Bruślik)
Recorded April 19, 1977 at Polskie Radio Warszawa by Waldemar Walczak.

b1. Muzyczna Spółka Akcyjna 1111 - Autoportret X (zespół)
Recorded live in March 20, 1977 at Hala Ludowa, Wrocław by Jerzy Redler.

b2. Juliusz Mazur & Crash - Akalei (Juliusz Mazur)
Recorded March 29-30, 1977 at Polskie Radio Opole by Władysław Gawroński.

FLACzki-tracki, photos . . 230.9 MB (3% data repair) ®

Jan Fryderyk Dobrowolski – The Art of Improvisation [1973]

   

Nader rzadko zdarza się by muzyka współczesna dostarczała prawdziwych wzruszeń i emocji. Istnieje tu bowiem bariera nieuchwytnego dla nas eksperymentu; jakże często podejmowane li tylko dla …eksperymentu. Są jednak i inne dzieła, opatrzone swoistym pomostem, między naszą, zawsze usposobioną tradycyjnie, wrażliwością, a tym co nowe, nieznane, obce.

Utalentowany pianista Jan Fryderyk Dobrowolski jest bezsprzecznie rzecznikiem awangardy, ale jakże swoiście przez niego pojętej. W swoich założeniach daleki jest od deklaratywnego, tak typowego dla luminarzy współczesności, programowego pustosłowia. „Chcę osiągnąć więź z tymi, którzy odbierają muzykę w sposób tradycyjny. Słuchacz w percepcji jest przecież zdeterminowany tym co już zostało stworzone. Mimo że operuję materiałem nowym, nie mogę wyrzec się tego co było, byłoby to oszukiwanie samego siebie. Staram się żeby w muzyce którą tworzę być w zgodzie ze słuchaczem i z samym sobą.”

U podstaw stylu pianisty leży bezsprzecznie brawurowa technika, wszechstronne rzec można opanowanie i wyczucie instrumentu, odniesione do wzorców, mistrzów pianistycznej klasyki. Jednakowoż związek z tradycją jest pełniejszy. Odnajdujemy tu ślady skriabinowskiej narracji i ravelowskiej akordyki, reminiscencje romantycznych miniatur Chopina, sugestywne eksponowanie lirycznej, iście słowiańskiej kontemplacji. Ów związek to także dramaturgiczny i formalny sposób kreacji utworów. Nie bez znaczenia jest tu fakt, iż artysta jest z wykształcenia architektem. Tu leży przyczyna, wykształconej na kanwie tej ścisłej dziedziny właściwości - naturalnego poczucia formy. Mimo że mamy do czynienia z muzyką w pełni improwizowaną, jest ona cudownie zorganizowana. Każdy z utworów nosi na sobie piętno formalnego majstersztyku, tworzonego jakby w skrupulatnej, iście matematycznie dokładnej, pracy kompozytorskiej. A oto i inny ukłon w stronę architektury, zapożyczenia jej nomenklatury w nazewnictwie utworów. Wszak tytuł zawartej na płycie suity opatrzony jest nazwą „Akropolis”, a jej poszczególne części to „Propyleo”, „Erechtheion”, „Parthenon”.

Sięgnijmy teraz do drugiego, nowego oblicza stylu pianisty. Jego ogromna wyobraźnia muzyczna, poczucie kolorystyki pozwala mu adaptować do swojej muzyki szeroki wachlarz współczesnego tworzywa. Ale nie jest najważniejsze, że artysta czerpie „garściami” z arsenału meliki i harmoniki współczesnej awangardy, nie jest istotne, iż nieobce mu są materiałowo-stylistyczne koncepcje free jazzu, zwłaszcza Cecila Taylora. Ważne jest jakiemu celowi służy użycie tych środków, co z zastosowania ich wynika. Mianowicie służą one tworzeniu tych nowych jakości wyrazowych, które odzwierciedlają świadomość człowieka współczesnego, jego uwikłania w skomplikowany konglomerat zdarzeń dzisiejszego życia.

Jan Dobrowolski rozpoczął od muzykowania w jazzowych klubach kraju. Zwiastunem przyszłych sukcesów stal się uhonorowany nagrodą udział w krajowym festiwalu „Jazz nad Odrą” w 1970 roku, oraz występ na warszawskim „Jazz Jamboree”, Zagraniczne wojaże rozpoczął w 1971 r. od koncertów w Oslo, w Art Center podczas wystawy dzieł P. Picassa i w czasie Dni Kultury Polskiej. W czasie pobytu w Oslo nagrał szereg audycji dla radia norweskiego. Zaraz potem występował w Palais de Beaux Art w Brukseli. Pobyt w Belgii połączony był również z nagraniami radiowymi. Dalsza droga sukcesów wiedzie poprzez udział w Międzynarodowym Festiwalu Jazzowym w Montreux następnie uhonorowany wyróżnieniem udział w New Jazz Meeting w Altenie. Pobyt w Altenie uwieńczony został nagraniem pierwszej płyty. Rok 1972 przynosi największe osiągnięcia w dotychczasowej krótkiej ale jakże błyskotliwej karierze muzyka. Otrzymuje pierwszą nagrodę w kategorii improwizacji jazzowej na festiwalu w Lyonie. W tym samym roku koncertuje w Oslo, Paryżu, Sztokholmie, Amsterdamie, w klubach jazzowych NRF nagrywa audycje w radio Hilversum. Na początku 1973 roku nagrywa płytę w kraju.

M. Wieroński

Jan Fryderyk Dobrowolski – The Art of Improvisation
Polskie Nagrania Muza, SXL 0951 / 1973

Tracklist
 Acropolis
a1. Propylea (Temple of Nike Apteros)
a2. Erechtheion (Old Temple of Ante)
a3. Parthenon (Foundation of Parthenon Commenced by Cimon)

b1. Peristyles
b2. Tepidarium
b3. Laconicum

All composed by Jan Fryderyk Dobrowolski.

Personnel:
Jan Fryderyk Dobrowolski: piano
Bronisław Suchanek, Jacek Bednarek: double bass (side A)
Jerzy Woźniak, Józef Gawrych, Kazimierz Jonkisz: percussion (side A)

Recorded by Zofia Gajewska & Jacek Złotkowski.

Made in Poland
65 zł

FLACzki-tracki, photos . . 188.8 MB (3% data repair) ®

Wallace Davenport / Angi Domdey featuring Jazz Band Ball Orchestra [1977]

   

Najstarszy z obecnie działających polskich zespołów jazzowych, JAZZ BAND BALL ORCHESTRA, często współpracuje ze światowymi gwiazdami jazzu tradycyjnego. Koncertował z tą orkiestrą Albert Nicholas, Jabbo Smith, Gene Connors, Rene Franc, Beryl Bryden. Na naszej płycie utrwalono fragmenty występów dwojga wykonawców: Wallace'a Davenporta z „Jazz Jamboree” 1976 i Angi Domdey z „Old Jazz Meeting” 1977. Obojgu solistom towarzyszy JBBO.

WALLACE DAVENPORT urodził się w 1925 r. w Nowym Orleanie. Tradycja tego miasta wyznaczyła artystyczne zainteresowania czarnoskórego trębacza. Od młodości grał jazz nowoorleański, a o tym, że grał dobrze przekonuje choćby lista muzyków, z którymi współpracował: Alphonse Picou, Oscar Celestin, Henry Allen, Fats Domino czy Ray Charles. Wraz ze słynnymi zespołami Count Basiego i Lionela Hamptona artysta objechał niemal cały świat... Na codzień jest cichy, delikatny i opiekuńczy (w swej własnej wytwórni płytowej lansuje młode grupy śpiewające gospels). W czasie koncertów dominuje nad współpracownikami świetnym, armstrongowskim brzmieniem swej trąbki, narzuca im własny styl. Tak kiedyś robili jego ziomkowie, trębacze z Nowego Orleanu.

ANGI DOMDEY jest rodowitą Niemką, mieszka stale w RFN. Osiągnęła europejską popularność głównie dzięki świetnej interpretacji bluesów. Zwykle śpiewa z zespołem „Barrelhouse Jazz Band” - ale w dwukrotnych występach w Polsce (m. in. na festiwalach w Lublinie i Warszawie) współpracowała z JBBO. Nagrania zawarte na tej płycie są - być może - ostatnimi przed dłuższą przerwą, jakiej artystka dokonuje z wyroku lekarzy (poważna choroba gardła).

Nieczęsto słuchamy w Polsce wokalistów jazzowych. Nasza rodzima scena nie posiada ich wielu. Tym większą satysfakcję mieć będzie słuchacz klasyki jazzowej zanotowanej na tej płycie przez Angie Domdey i JBBO.

Jan Poprawa

Wallace Davenport / Angi Domdey featuring Jazz Band Ball Orchestra
Polskie Nagrania Muza, SX 1529 / 1977

Tracklist:
a1. Who's Sorry Now (Bert Kalmar, Ted Snyder)
a2. I Can't Give You Anything But Love (Dorothy Fields, Jimmy McHugh)
a3. Blues (traditional)
b1. This Train (traditional)
b2. Coffin Blues (Ida Cox)
b3. Yonder Comes the Blues (Ma Rainey)
b4. Boogie-Woogie (Angi Domdey)

Personnel:
Wallace Davenport: trumpet (side A)
Angi Domdey: vocals (side B)

Jazz Band Ball Orchestra
Jan Boba: piano
Andrzej Czechowski: trombone (side A)
Marek Michalak: trombone (side B)
Jan Kudyk: trumpet (side B)
Roman Zydroń: clarinet
Teodor Lisiecki: double bass
Zdzisław Gogulski: drums

Side A recorded live during "Jazz Jamboree" 1976, side B during "Old Jazz Meeting" 1977.
Recorded by Wojciech Piętowski & Halina Jastrzębska-Marciszewska.
Cover design - Marek Karewicz.

Made in Poland
Cena zł 80.-

FLACzki-tracki, photos . . 226.3 MB (3% data repair) ®